Helaas is dit blog door de migratie van Weblog vernietigd….. We zijn te vinden op : GROETENVANONS.BLOGSPOT.COM
Sorry voor het ongemak!

In de jaren 90 is een tweetal verloren gegane boten teruggevonden. Het betreft de Hr.Ms O22 (commandant Ort), die verloren ging voor de Scandinavische kust (getroffen door Duitse mijn) en Hr.Ms O16 (commandant Bussemaker), die voor de kust van Maleisixeb verging in december 1941 (getroffen door een Japanse mijn).

Er werd alsnog een laatste eerbetoon gehouden.

"Even na middernacht op een uur varen van Gibraltar ontwaarde de officier van de wacht  van de onderzeeboot Hr.Ms. O21 in oostelijke richting een verdacht silhouet. Er werd alarm gemaakt en de beschikbare lanceerinrichtingen werden geladen.
Dan wordt er plotseling geseind met een afgedekte lamp. De Engelse verbindingsseiner aan boord van de O21 herkent het sein direct als Duits. Hij is er zeker van met een Duitse U boot te doen te hebben, die zich er blijkbaar van wil vergewissen met een vriend of vijand te maken te hebben.
Onmiddellijk gaan we tot de aanval over en lanceren een torpedo uit onze stuurboord hekbuis. De bellenbaan is duidelijk te zien op het gladde wateroppervlak, dat door de maan wordt beschenen. Niet alleen wij, ook de vijand heeft de bellenbaan gezien en draait bij. Hij reageert zoals verwacht! Er wordt direct een tweede hektorpedo gelanceerd, terwijl het silhouet alsmaar breder wordt. Niet veel later klinkt een doffe klap. Een enorme zuil water schiet omhoog. Het voorschip van de boot komt omhoog en slechts zes seconden later is de boot verdwenen. Een rookpluim boven de plek des onheils achterlatend.

Terwijl iedereen aan boord opgewonden juicht, draait de O21 bij en vaart richting de plek. De bedoeling is om bewijsmateriaal te verzamelen, opdat na thuiskomst de aanspraak op deze overwinning erkend zou worden. Uit het water klinkt hulpgeroep. Er blijken 12 drenkelingen te zijn. Eenmaal aan boord genomen schreeuwt de Duitse commandant : "Nichts sagen! Maul halten!" Omdat gedurende de terugreis de gevangen niets wilden loslaten over hun boot, hoorden we pas in Gibraltar dat het om de Duitse onderzeeboot U-95 gaat."

(Vrij naar : Onder de bloedvlag van Hr.Ms. O21 – J. van Dulm)

In de maand december 1941, aan het begin van de oorlog in Azixeb, heeft de Onderzeedienst relatief veel boten verloren. Exe9n van die boten was Hr.Ms O20. Over het verloren gaan van deze boot werd officieel medegedeeld, dat ze ‘strijdend ten onder was gegaan na heroxefsche gevechten met Japanse vlooteenheden‘.

Nabestaanden van omgekomen bemanningsleden en overlevenden hebben ook een heroxefsch gevecht met Defensie moeten leveren, om de feitelijke gang van zaken voorafgaand aan het lot van deze boot boven water te kunnen krijgen. Midden jaren 90 werd aan dit gebeuren ruchtbaarheid gegeven in landelijke dagbladen.

Kort gezegd komt het erop neer, dat de boot tijdens een achtervolging door Japanse oorlogsschepen hals over kop verlaten is. De commandant en officieren handelden destijds volgens oud bemanningsleden in grote paniek.  Er werd ‘slok op drie’ gegeven, de opdracht om de tanks open te zetten, waardoor de boot duikt. Daarna moest de bemanning de boot direct verlaten. Het wrange aan het gebeuren is, dat de commandant zelf niet als laatste de boot heeft verlaten. Er waren op dat moment nog zes bemanningsleden in de machinekamer aanwezig, die de voorbereidingen voor het in opdracht moedwillig laten zinken van de boot hadden voorbereid. Zij zijn met  de boot ten onder gegaan. De Japanners ontfermden zich over de drenkelingen. Aan het begin van de oorlog was er nog sprake van een respectvolle houding van de Japanse Marine jegens de Nederlanders, van wie men vond dat men met hen (op dat moment) niet in oorlog was.  Voor de commandant , Snippe, kwam de redding te laat. Hij verdronk, omdat hij verzuimd had een reddingsvest om te doen…..

Nabestaanden hebben medio jaren 90 gepleit om alle namen van de omgekomen bemanningsleden op het OZD Monument voor Gevallenen te vermelden. Dus ook van hen, die later in krijgsgevangenschap zijn overleden en die van bijv. de KXII (K12). Een groot deel van de bemanning van de K12 is omgekomen toen zij verscheept werd van Colombo naar Engeland. Hun schip de Abosso varend zonder enige bescherming(!) werd getorpedeerd door een U-boot. Terwijl veel anderen weigerden met dit schip mee te varen, vanwege de enorm grote risico’s (de aanwezigheid van veel Duitse U boten in de vaarroute), werd de bemanning vanuit Londen verplicht mee te varen. Zelfs een Ltz, die toch een indrukwekkende staat van dienst heeft opgebouwd in WO2, Van Well Groenveld, werd niet vermeld (omdat hij Indisch was??). De hele kwestie is in april 1995 aan de toenmalige minister van Defensie, Voorhoeve, voorgelegd. Deze foto is van 2010.

De namen zijn die van de commandant en de zes bemanningsleden, die in de machinekamer waren op moment dat de zinkende Hr.Ms O20 werd verlaten. De namen van de overige bemanningsleden, die in later in Japanse gevangenschap zijn omgekomen, ontbreken. Wel zijn aan beide zijden van het monument eind jaren 90 extra gedenkstenen toegevoegd met de tot dan ontbrekende namen van gesneuvelden.

Anno 2010 komt het geheel mij versnipperd over. De beide gedenkstenen aan weerskanten van het monument zijn aan de muur van het gebouw achter het monument geplaatst. Ze maken dus fysiek geen deel uit van het feitelijk monument, de muur met de borden.

Wat mij betreft zijn de bedenkers van het monument en de later toevoeging van de gedenkstenen, een haast amateuristisch stukje plakwerk, als bakstenen gezakt voor hun opdracht.

USS Bonefish, de boot die de oorlog niet overleefde. Zij werd op 18 juni 1945 in de Japanse Zee door Japanse oorlogsschepen aangevallen en verging met haar voltallige bemanning. Het was deze boot, die o.a. het Japanse schip Suez Maru met 4 torpedo’s tot zinken bracht, met een afschuwelijk afloop voor de overlevende drenkelingen, waaronder Cornelis Sebo. Zij werden vanaf een escorterende Japanse mijnenveger met machinegeweren en mitrailleurs vermoord.

Tijdens de oorlog heeft de familie twee familieleden verloren. Het betreft de oudste zwager van JPF, Cornelis Sebo (foto), die als krijgsgevangene naar Japan onderweg was. Het Japanse ‘Hell ship’ (Suez Maru) waarop hij op transport zat, werd door de Amerikaanse onderzeeboot USS Bonefish in november 1943 getorpedeerd. Niet Japanse en Koreaanse drenkelingen, werden vanaf de escorterende Japanse mijnenveger W12 met machinegeweren en mitrailleurs omgebracht. Cornelis Sebo was 47 jaar. De USS Bonefish zelf is later (juni 1945) tot zinken gebracht in de Japanse Zee. Er is nimmer iets terug gevonden van de boot noch van haar bemanning.

Een andere zwager, Alex Sebo, is als krijgsgevangene te werk gesteld aan de beruchte spoorlijn in Birma. Tijdens een hevig RAF bombardement in de nacht van 6 op 7 september 1944 werd Camp 1 te Nong Pladuk getroffen. Er vielen 76 doden te betreuren, waaronder Alex Sebo. Alex ligt begraven op het War Cemetery Kanchanaburi in Thailand. Zijn graf werd in 2005(!) bij toeval ontdekt door kennissen van de familie.

Twee andere zwagers ( Wim en Frans Sebo, broers van eerder genoemde twee omgekomen zwagers), die te werk waren gesteld in Nagasaki op resp. een scheepswerf en in de mijnen, overleefden de aanval op deze stad met de atoombom. Ze keerden na de oorlog terug naar Java.

Uit een dagboek van een gevangene :

"Iedere keer dat xe9xe9n of meer ranselpartijen werden gehouden, werden wij gedwongen er getuige van te zijn. Het slachtoffer werd naar buiten geroepen en de ‘misdaad’ werd door onze Japanse bewakers vastgesteld. Hierna kreeg de gestrafte het bevel zijn armen boven zijn hoofd te strekken. Dan begonnen de aanwezige bewakers hem om beurten af te ranselen met zware, knotsvormige stokken. De bewakers legden al hun kracht  in de slagen, die overal terecht kwamen tussen de nieren en knieholten. Maanden later waren de striemen nog te zien en wekenlang was het grootste gedeelte van de rug zwart. Dertig, veertig of vijftig slagen waren heel gewoon. Vaak vielen de slachtoffers, maar werden gedwongen weer rechtop te gaan staan waarna het ranselen in alle hevigheid verder ging. Als de gevangene bewusteloos raakte, werd hij liggend op de grond getrapt waar hij maar te raken was. Gevangenen die nog niet hersteld waren van de aldus opgelopen verwondingen, werden precies zo gestraft. Zij kregen niet minder slaag dan anderen."

1 = Ed Kraak, 2 = Joop van Oudshoorn, 3 = Clifford C.

1= Ed Kraak, 2 = J.van Oudshoorn