"Even na middernacht op een uur varen van Gibraltar ontwaarde de officier van de wacht  van de onderzeeboot Hr.Ms. O21 in oostelijke richting een verdacht silhouet. Er werd alarm gemaakt en de beschikbare lanceerinrichtingen werden geladen.
Dan wordt er plotseling geseind met een afgedekte lamp. De Engelse verbindingsseiner aan boord van de O21 herkent het sein direct als Duits. Hij is er zeker van met een Duitse U boot te doen te hebben, die zich er blijkbaar van wil vergewissen met een vriend of vijand te maken te hebben.
Onmiddellijk gaan we tot de aanval over en lanceren een torpedo uit onze stuurboord hekbuis. De bellenbaan is duidelijk te zien op het gladde wateroppervlak, dat door de maan wordt beschenen. Niet alleen wij, ook de vijand heeft de bellenbaan gezien en draait bij. Hij reageert zoals verwacht! Er wordt direct een tweede hektorpedo gelanceerd, terwijl het silhouet alsmaar breder wordt. Niet veel later klinkt een doffe klap. Een enorme zuil water schiet omhoog. Het voorschip van de boot komt omhoog en slechts zes seconden later is de boot verdwenen. Een rookpluim boven de plek des onheils achterlatend.

Terwijl iedereen aan boord opgewonden juicht, draait de O21 bij en vaart richting de plek. De bedoeling is om bewijsmateriaal te verzamelen, opdat na thuiskomst de aanspraak op deze overwinning erkend zou worden. Uit het water klinkt hulpgeroep. Er blijken 12 drenkelingen te zijn. Eenmaal aan boord genomen schreeuwt de Duitse commandant : "Nichts sagen! Maul halten!" Omdat gedurende de terugreis de gevangen niets wilden loslaten over hun boot, hoorden we pas in Gibraltar dat het om de Duitse onderzeeboot U-95 gaat."

(Vrij naar : Onder de bloedvlag van Hr.Ms. O21 – J. van Dulm)